मी लेक आहे शची पौलोमीची

 

सूर्य उगवतो, तसे उजळते नशीब माझे,
वज्रधारी इंद्राच्याही हृदयी वास माझे।
पतीस नाही म्हटले कधी दास मी,
स्वतःच्या बळावर घडवला इतिहास मी।
 
मीच घराण्याची शोभा, मीच मस्तक आहे,
कठोर स्वभाव माझा, हा माझा दागिना आहे।
पुत्र माझे शत्रूचा फडशा उडवती,
कन्या माझी चक्रवर्ती, राज्य ती चालवती।
 
हवि भाग स्वीकारते, मनोरथ मी पुरवते,
कोणा भिवून नाही, स्वतः निर्णय मी घेते।
मुठीत नाही सत्ता, कर्तृत्वात आहे शक्ती,
वेदांनीही मानली माझी ही निष्ठा भक्ती।
 
मी लेक आहे शची पौलोमीची,
रक्तातच वाहते तिची हिंमत साची।
जे मिळाले वारशाने, तेच पुढे नेते,
स्वाभिमानाने जगणे, हेच व्रत माझे।
 
 
उदसौ सूर्य आगादुदयं मामको भगः।
अहं तद्विद्वला पतिमभ्यासाक्षि विषासहिः॥
ऋग्वेद (१०.१५९.१) (कवि:  शची पौलोमी)